بایگانی دسته بندی ها: اخبار انجمن

سالگرد مرحومه مریم خاتون ملک آرا

حکم فتوای دریافت شده ی مرحومه مریم خاتون ملک آرا، درخصوص مشروعیت تغییر جنسیت ترنسکشوآل ها، از امام خمینی (ره)

فتوی امام خمینی
فتوی امام خمینی

وقتی رفتی بهار بود
مادرم…
اکنون دوباره بهار از راه رسیده
.
.
.
لمس دوباره ی دستانت آرزوست🏴😔

 

tmp_17287-IMG_20170326_233218860564719

سال ۹۶ داره شروع میشه

با سلام

سال ۹۶ داره شروع میشه و خیلی دوست داشتم صحبتی خودمونی با اعضا انجمن داشته باشم، ولی یاد دل نوشته ای از خاتون افتادم که سال ها پیش، از سایت انجمن پرینت گرفته بودم؛ دیدم این دلنوشته خاتون حجت رو بر همه تموم کرده پس بهتر دیدم ساکت باشم و حرف دل خاتون رو تقدیم حضورتون کنم؛
انشاالله سال ۹۶، سالی سرشار از اتحاد و عشق و آگاهی باشه برای تمام ترنس های ایران زمین🙏😊🌹

ارادتمند شما، نگار لطفعلیئی
👇👇👇سال نو مبارک

بنام خدا
من این حروف نوشتم چنان که غیر ندانست
توهم زروی کرامت چنان بخوان که تو دانی
خداوندرا شکر که بالاخره فعالیت انجمن آغاز شد ، با تمام خاطرات خوب و بد ، عذاب و رنج و تحقیر شدنها و کارشکنیها ، امروز فردا کردنها ، پچ پچ های درگوشی و ایما واشاره ها ، بیم و امید ، زحمت و رحمتها ، التماس و نجواهای شبانه و نذرونیازها با خداوند و دست به دامان این و آن شدنها .
بالاخره آن معجزه اتفاق افتاد و اولین انجمن حمایت از بیماران مبتلا به اختلال هویت جنسی ایران به لطف الهی مجوز فعالیتش را با نظارت وزارت بهداشت و درمان و چند سازمان و نهاد دولتی از وزارت کشور گرفت .
بعضی چشم ها از خوشحالی درخشید و بعضی چشم ها نه ، که زمستان رفت و روسیاهی ماند برای ذغال.
وحالا بعداز هفت که نه ، هفتاد خوان رستم گذشتن ، نوبت شماست ، سر این سفره منتظر سبز نگاه مهربان و نگران شما ، چشم به راهیم ، تا باسری بلند و قامتی افراشته و قدمهایی پرتوان ، میهمان که نه ، صاحبخانه شوید تا روح پرنیازتان را سیراب کنید از حداقل آرزوه ها و خواسته های سفیدوسیاه که نه ، خاکستریتان ، امیدها و خواسته هایتان را رنگ سفیدبزنید و نخواستنها و نا امیدی هایتان را رنگ سیاه ، که هیچ وقت دیگرخاکستری نباشید ، الهی که درپناه حق باقی عمرتان را یک رنگ و یک دست با عزت و استقلال و معرفت ، کمال و جمال و مال ، همراه جفتهایتان بعداز صدوبیست سال با نامی خوش به آخر برسانید
به هرحال خداقوت و دست شما درد نکند به همه ی کسانی که در این مدت چهار سال کمک کردن یا اینکه کارشکنی ، که یار شاطر نبودندو بلکه بار خاطر ، و حتی از همه ی آنهایی که نه تنها وفا نکردن بلکه جفا کردن ، سپاسگزارم و کمترین سپاس به پاس این همه رنگ ، دعای همیشگیم بدرقه راهشان .
وقتی قصد شروع ، فراخوان ، مطلب ، طراحی سایت و جمع کردن هیات مدیره و … داشتم ، با دستی خالی و دلشوره ای غریب ، فقط رضایت و خوشحالی شما و جمع کردنتان زیر یک سقف آرزوی همیشگی و قوت و سرمایه ام بود.
ای فرزندان من بدانید شما شاهکارخلقتید ، نه شوخی تلخ طبیعت ، ما مسئولیم و جوابگو در برابر تاریخ ، تلاش کنیدبرای خدمت به همنوعانتان تا به جای بیماری خاص بنده خاص خداوند باشید.
ما همینیم که هستیم ، آنکه مثل ماست کجاست ؟ درباز است و سفره محبت براه ، بسم الله ای هم قبیله ،ای هم خو ، ای هم جنس ، ای هم درد عیدتان مبارک ، وای همه مردم ، عید شما هم مبارک ، گر یارو یاورید بسم الله .
خاتون ملک آرا
فروردین ۱۳۸۷

✍ روایتی کوتاه از مبتلایان به “ملال جنسیتی”

خواب‌ آشفته “ترنس”‌ها
ترنس سکشوالیسم

او نمی‌خواست ازدواج کند، نه اینکه دوست نداشته باشد، از اینکه با زنی زیر یک سقف برود واهمه داشت؛ همیشه فکر می‌کرد چرا کسی دوست ندارد او مثل مادرش باشد؟ مثل او کفش و لباس بپوشد و آرایش کند؟ اصلا ظاهر همه زن‌ها که مثل هم نیست، شاید یک نفر باشد مثل او، که موهای بلند و روسری نداشته باشد.

محمود ۴۰ سال پیش ازدواج کرد، با همان زنی که فکر می‌کرد چقدر شبیه خودش است. همه گفتند ازدواج کن، حالت خوب می‌شود، درست می‌شوی. می‌گفت من که زن هستم، گفتند این فکرهای باطل تمام می‌شود، بمان سر زندگی‌ات، بار اول که بچه‌دار شدند، گفتند حالا پدر شدی، وقت این حرف‌ها نیست، بمان سر زندگی‌ات، چند سال بعد که فرزند دوم، سوم و چهارم هم به دنیا آمد، گفتند خیال‌مان راحت شد، ماندی پای بچه‌هایت، دیگر خدا قهرش نمی‌گیرد، اما او هنوز هم فکر می‌کرد زن است و باید مثل همسرش باشد و این لباس‌های مردانه چقدر به او نمی‌آیند.
حالا که ۶۰ ساله شده، عروس دارد و نوه و داماد، دیگر نمی‌تواند صدای زنی را که درونش به جای او حرف می‌زند، راه می‌رود، فکر می‌کند و غذا می‌خورد را نشنود؛ زنی که صدایش درست شبیه صدای همسرش است : “می‌خواهم جراحی کنم و برگردم به جنسیت خودم، زن شوم، من مرد نیستم، از اول هم نبودم.”

او مدتی است که تصمیم خود را برای تغییر جنسیت گرفته‌ و از انجمن حمایت از بیماران «ملال جنسیتی» در این خصوص مشاوره می‌گیرد. او امروز می‌داند “ترنس” بودن انحراف نیست، اختلالی است که با جراحی درمان می‌شود.

ترنس‌ها برخلاف تصور عمومی دوجنسه نیستند و از لحاظ ظاهری نیز این اختلال قابل تشخیص نیست.

ما منحرف نیستیم

محمدعلی طاهرخانی، رییس انجمن حمایت از بیماران ملال جنسیتی در گفت‌وگو با ایسنا، توضیح می‌دهد که چطور هنوز هم خانواده‌ها با این موضوع کنار نمی‌آیند و فکر می‌کنند کسی فرزندشان را به انحراف کشانده است. او می‌گوید: گاهی فرهنگ خانواده اجازه جراحی را به فرزندان‌شان نمی‌دهد. آنها بیماری را نمی‌شناسند و آن را با دید انحراف و مسائل غیراخلاقی نگاه می‌کنند. در صورتی که از لحاظ فیزیکی و روانی مثل سایر بیماری‌ها است. بیمار درگیر شده است، ولی فرهنگ خانواده این اجازه را نمی‌دهد. وقتی گفته می‌شود بیماری جنسی است، سریع روی آن خط می‌کشند و سرپوش می‌گذارند، بدون آنکه بدانند بیماری و راه درمانش چیست؟ از چه راهی به حق انسانیت خودش، قبل از حقوق شهروندی می‌رسد؟ به آن هم اجازه نمی‌دهند برسند، آن قدر که انگشت اتهام سمت آنها است و می‌ترسند.

بعد از خانواده، توجیه مدرسه شروع می‌شود، درست چند سال بعد از اینکه هویت جنسی شکل گرفت و فرد به آهستگی متوجه می‌شود که با دیگران فرق دارد، طاهرخانی در این باره می‌گوید: در آموزش و پرورش بسیاری از بچه‌ها را به دلیل ترنس بودن از مدرسه اخراج می‌کنند. تعداد زیادی را هم به انجمن معرفی می‌کنند. به دانش آموز می‌گویند فعلا از تحصیل محروم هستی. اما روند تشخیص و درمان حدود دو سال زمان می‌برد، آیا دانش آموز هم باید به همین اندازه از ادامه تحصیل محروم شود؟ پاسخ عمر رفته او را چه کسی می‌دهد؟ کدام قانون؟ البته ما از قوه قضاییه به خاطر ایجاد دادگاه ویژه‌ای برای رسیدگی به پرونده ترنس‌ها تشکر می‌کنیم. اما همین دادگاه نیز نواقصی دارد که بهتر است ترمیم شود، چون موانعی را در سیر درمان بچه‌ها ایجاد می‌کند.

او می گوید: آموزش و پرورش ملارد تا به حال سه نفر را به صورت مکتوب به انجمن معرفی کرده‌ است که انجمن هویت او را احراز کند، در صورتی که انجمن خودش بیمار را به روانپزشکانی که کار تشخیص را انجام می‌دهند، معرفی می‌کند. پدر و مادر این بچه‌ها گریه می‌کردند که ما قبول داریم فرزندمان این بیماری را دارد، ولی اجازه دهند مثل همه بچه‌های دیگر که یک بیماری دارند، درس و درمانش را با هم ادامه دهد.

بعد از مدرسه، نوبت به خوان سربازی می‌رسد. رییس این انجمن می‌گوید: گاهی این اختلال در مورد مردانی با هویت زنانه (M to F ) تشخیص داده نمی‌شود و آنها مجبور می‌شوند دوره سربازی را بگذرانند. در حالی که معمول این است که آنها نباید دوران خدمت سربازی را بگذرانند. چون اگر تا قبل از رسیدن به دوره خدمت، حکم تغییر جنسیت توسط قاضی صادر شود، برای جراحی معرفی می‌شوند، در غیر این صورت فرد مجبور می‌شود دوره سربازی را بگذراند؛ دلیل این اتفاق این است که قانونی برای ترنس‌سکشوال‌ها تعریف نشده‌است. یعنی ما از هرجایی که دور بزنیم بازهم ریشه آن بازمی‌گردد به اینکه قانون مشخصی برایش وجود ندارد. چون در نظام وظیفه، معاینات جسمی است و در افراد مبتلا به ملال جنسیتی هم هیچ نقصی وجود ندارد و نارضایتی یا کسالت و آزردگی در کالبد روانی آنها است. در قانون اساسی و مصوبات هیئت وزیران هم چنین قوانینی نداریم، حتی در راهنمایی و رانندگی، آموزش و پرورش و وزارت بهداشت و…. هم وجود ندارد. این اتفاق در راهنمایی و رانندگی هم تکرار می‌شود و ممکن است راهنمایی و رانندگی به یک نفر مثل همه گواهینامه پنج ساله بدهد ولی به یک بیمار دیگر بگوید چون ترنس‌ هستی گواهینامه یکساله می‌دهیم. کجای دنیا نوشته شده‌است که اگر می‌خواهی گواهینامه رانندگی بگیری، یک سال یک بار باید امتحان بدهی؟ حتی به بعضی‌ها هم می‌گویند گواهینامه نمی‌دهیم. چرا؟ چون برای آن هیچ قانونی تعریف نشده‌ است.

قانونی که وجود ندارد

ماجرای تصمیم به تغییر جنسیت سه مرحله دارد؛ طاهرخانی این داستان را از همین جا شروع می‌کند و می‌گوید: پیش از جراحی بچه‌ها سه مرحله را پشت سر می‌گذارند؛ مرحله اول مشاوره روانشناسی است که به دلیل گره‌های بسیار زیاد آنها در طول زندگی و از زمان مشخص شدن این مساله، برایشان لازم است. بچه ها قبل از اینکه با خانواده یا اجتماع پیرامون خود این موضوع را مطرح کنند، خودشان متوجه آن می‌شوند. از همین زمان هم به مشاوره احتیاج دارند، ولی نمی‌روند و سال‌ها از آن می‌گذرد. مشکل به سن بلوغ، نوجوانی و جوانی و گاهی اوقات تا میانسالی هم می‌رسد و آن را حتی با خانواده خود هم مطرح نمی‌کنند. مشکل سال‌ها مانده‌ و سرکوب می‌شود تا به این علم می‌رسند که باید برایش مشاوره روانشناسی می‌رفتیم. انجمن در این مورد، کسانی را که مراجعه می‌کنند به کلینیک‌هایی که با ما طرف قرارداد هستند ارجاع می‌دهد که معمولا هم مشاوره به صورت رایگان انجام می‌شود.

بعد از مشاوره روانشناسی، مشاوره روانپزشکی انجام می‌شود که آنجا مشخص خواهد شد بیمار ترنس است؟ نیاز به جراحی دارد؟ یا اینکه به او کمک می‌کنند که همین جسم و باطن را بپذیرد؟ همزمان با مراجعه به روانپزشک و تشخیص اولیه، روند حقوقی برای گرفتن مجوز های قانونی لازم آغاز می‌شود. این روند دو سال زمان می‌برد و در نهایت نوبت به مشاوره پزشکی می‌رسد.طاهرخانی می‌گوید: زمانی می‌رسد که بیمار به این نتیجه رسیده است که می‌خواهد جراحی تغییر یا تطبیق جنسیت انجام دهد. او باید بداند پیش کدام پزشک برود. اورولوژ، مربوط‌ترین تخصص به این قضیه است که در هیئت مدیره انجمن هم این تخصص وجود دارد.

وی ادامه می‌دهد: اما مشکل اینجاست که متاسفانه برخی از پزشکان این داستان را مانند کیسه پول می‌بینند؛ یعنی از هشت تا ۵۰ میلیون تومان از بچه‌ها پول می‌گیرند و در مطب‌ها و کلینیک‌های خصوصی خود این جراحی را انجام می‌دهند. متاسفانه وزارت بهداشت هم نظارتی در این زمینه ندارد که آن را ساماندهی و قوانینی برایش تعریف کند. باید یک آیین نامه کلی برای ترنس‌سکشوال نوشته شود که در ایران آن را نداریم. ما حتی درباره ابتدایی‌ترین قوانین نیز با مجلس و مرکز تحقیقات آن درگیر هستیم که فقط بپذیرند باید قوانینی برای ترنس‌ها تعریف شود. در این صورت افراد مبتلا می‌توانند از این قوانین برای دستیابی به حقوق اولیه شهروندی خود استفاده کنند.

برای جراحی تغییر جنسیت، هنوز در ایران کار تیمی انجام نمی‌شود و تنها اورولوژ است که کار جراح پلاستیک و عروق را انجام می‌دهد. حتی ممکن است جراح، تخصص اورولوژ هم نداشته باشد؛ مثلا متخصص پوست و مو نیز ممکن است این کار را انجام دهد. رییس انجمن حمایت از بیماران ملال جنسیتی در این باره می‌گوید: ما به وزارت بهداشت پیشنهاد دادیم تیم‌هایی در این زمینه تربیت کند یا اینکه به کشورهایی مثل بلژیک که مهد این جراحی است بفرستد تا دوره ببینند و این اوضاع نابسامان را جمع کنند. الان تنها متخصص در اتاق عمل، به جز بیهوشی، اورولوژ است که کار جراح پلاستیک، عروق تناسلی را انجام می‌دهد. اورولوژها تخصص زیادی در زمینه جراحی پلاستیک ندارند و براساس دوره‌های عمومی که گذرانده‌اند کار می‌کنند. ممکن است شخص بعد از عمل از ظاهر خود راضی نباشد. به همین خاطر یک جراحی ترمیمی انجام می‌دهد و دوباره هزینه می‌کند. ولی در مجموع همه ترنس‌ها از اینکه تغییر جنیست را انجام دهند، راضی می‌شوند، حتی اگر به لحاظ زیبایی هم چنگی به دل نزند. چون ازقالب قبلی خارج و به جدید وارد شده‌اند.

تکلیف نامعلوم سازمان حمایت‌گر

تنها سازمان دولتی که به تامین هزینه‌های این جراحی کمک می‌کند، بهزیستی و گاهی کمیته امداد-به صورت موردی- است که برای بیماران در “مجتمع‌های مداخله در بحران” پرونده تشکیل می‌دهد. این مبلغ زمانی به عنوان کمک هزینه جراحی، کمک هزینه‌های موردی برای خرید خانه یا … پرداخت می‌شد، اما آن طور که طاهر خانی می‌گوید در دور جدید ریاست سازمان بهزیستی، اعلام شد که حمایت ازجراحی ترنس سکشوال به این سازمان ارتباطی پیدا نمی‌کند و وزارت بهداشت باید در این زمینه از آنها حمایت کند ولی بهزیستی حمایت‌های روانی و اجتماعی خود را ادامه خواهد داد. البته به گفته وی، کمک هزینه ثابتی با این عنوان تعریف نشده است و سقف این مبلغ پنج میلیون تومان است ولی ارقام متفاوتی به بچه ها داده می‌شود و بیشتر از این سقف به کسی کمک نشده‌ است. اگر هم بیشتر باشد، بسیار نادر است.

ما همیشه مبارزه می‌کنیم

برای تغییر جنسیت مرد به زن ، دو جراحی و زن به مرد سه جراحی باید انجام شود که هر کدام از ۲٫۵ میلیون تا چهار میلیون هزینه‌بر است، اما این هزینه بعد از عمل نیز ادامه دارد. طاهرخانی در این باره می‌گوید: برای هزینه‌ انواع تزریق چربی به نقاط مختلف بدن، لیزرها و جراحی‌های فک و صورت که برای بچه‌های ما درمانی حساب می‌شود هیچ قانونی تعریف نشده است. در حالی که جراحی فک، صورت و سینه و … برای خانم‌های معمولی، زیبایی محسوب می‌شود، اما برای این افراد درمانی است و باید آن را انجام دهند. بخش بیمه هیچکدام از این جراحی‌ها را به عنوان درمان حساب نمی‌کند و بیمه تکمیلی برای بچه‌ها وجود ندارد.

این یعنی باید خودشان راهی برای پیدا کردن پول پیدا کنند. طاهرخانی راه‌هایی که ممکن است برای تامین این هزینه ها انتخاب کنند را این طور ترتیب تعریف می‌کند: بعضی از بچه‌ها کار می‌کنند که تعدادشان خیلی کم است. این بچه‌ها به خاطر شرایط شناسنامه‌ای، روحی و روانی که دارند امکان کار ثابت در یک محیط برایشان وجود ندارد. ولی همه چیز بستگی به توانمندی او دارد که چقدر روی خودش کار کرده باشد یا اینکه چقدر از جانب خانواده حمایت و امنیت برایش ایجاد شده باشد. زمانی که این امنیت ایجاد شود، می‌تواند بهتر به سمت توانمندی و ثبات برود.

وی می‌گوید: اما گروهی دیگر بچه هایی هستندکه مشغول به کار نیستند؛ یعنی توانمند و از سوی خانواده حمایت نشده‌اند. اغلب آنها از سمت خانواده طرد شده‌اند و آن حصار امنیتی را ندارند که بعضی از بچه‌ها از طریق جذب حمایت از دیگران و پیدا کردن حامی و خیر، این هزینه را تامین می‌کنند ولی بخش دیگری از آنها هم متاسفانه ممکن است به سمت آسیب‌ و بزه اجتماعی روند. اغلب آنها هم کسانی هستند که از شهرستان‌ می‌آیند، در تهران نه سرپناه درست و حسابی دارند و نه کار.

طاهرخانی می گوید: کیفیت زندگی بیماران بعد از عمل تغییر می‌کند و معمولا بهتر از قبل آن است. چون به سمت چیزی که می‌خواستند رفته‌اند و سعی می‌کنند خودشان را به توانمندی برسانند. اما اینکه تکلیف باروری آنها چه می‌شود، باید گفت که فعلا باروری وجود ندارد.

طاهرخانی تاکید میکند: همه این بچه‌ها به سمت عمل می‌روند چون زندگی خودشان را یک مبارزه تعریف می‌کنند و می‌گویند ما از وقتی که به دنیا آمدیم داریم مبارزه می‌کنیم؛ با خانواده، پیرامون، دانشگاه، … و همه شرایط. اما مبارزه برای رسیدن به این هدف که جراحی کنیم تا جسم‌مان مثل روحمان شود.

کسی نمی‌داند بر ما چه می‌گذرد

زندگی ترنس‌ها در شهرستان‌ها، روی دیگر این داستان است؛ آگاهی و اطلاع رسانی کمتر نسبت به شهرهای بزرگ و مراجعه نکردن بیماران به پزشک تنها به این دلیل که شرایط آنها به هیچ وجه از سوی خانواده و جامعه قابل پذیرش نیست. آنها در محیط‌های کوچک خیلی زود انگشت‌نما و شناسایی می‌شوند و در نتیجه از حضور در اجتماع محروم می‌شوند.

دکتر مهدی صابری، روانپزشک، تعریف می‌کند که مراجعان شهرستانی او می‌گویند در شهر خودمان متخصصی برای این کار نداریم یا اینکه اگر باشد، به مسائل ما آشنایی ندارد. ما مشکلات خودمان را نمی‌توانیم بیان کنیم و خانواده و جامعه هم نمی‌دانند بر ما چه می‌گذرد.

صابری معتقد است که مساله درمان بیماران ترنس تبدیل به یک موضوع بسیار پرمناقشه شده است؛ چون عده‌ای بر این باورند که آنها نیازی به جراحی ندارند و می‌توان از روش‌هایی مانند روان درمانی و شناخت درمانی استفاده کرد. به این ترتیب می‌توانند با شرایط خودشان وفق پیدا کنند و زندگی راحت‌تری داشته باشند. به گفته او این روش‌ها چندان موفق نبوده است و تا امروز گزارش‌های موثر درمانی از این موارد نداشته‌ایم. اما در زمینه جراحی، متخصصانی که به طور علمی و آکادمیک در این زمینه کار کنند هم نداریم. این جراحی‌ها توسط افرادی که به صورت تجربی روی این قضیه کار کرده‌اند و دوره‌های کوتاهی را در خارج از کشور به صورت غیرآکادمیک دیده‌اند انجام می‌شود.

او نتیجه این کار را نارضایتی بیماران می‌داند و می‌گوید: اگر عمل جراحی برای این بیماران ناموفق باشد، در افزایش ناتوانی‌ها و مشکلات‌شان بسیار موثر است. کسی که از لحاظ هویتی دچار مشکل است و گرفتاری‌هایی با خانواده و اطرافیان دارد، با بدنی که دچار نقص جسمی و عضوی شده، روبرو می‌شود که پیامدهای آزار دهنده‌ای نیز دارد. ضمن اینکه ترمیم دوباره نیاز به جراحی دارد که هزینه‌بر است و باعث آسیب‌هایی به بدن می‌شود.

این روانپزشک همچنین می‌گوید: تا جایی که ممکن است موردهایی که نیاز به جراحی ندارند را تفکیک می‌کنیم. بعضی از آنها شرایط عمل جراحی را می‌پذیرند یا با انجام روان درمانی و … تا حدودی نسبت به شرایط وفق پیدا می‌کنند یا حداقل برای مدتی عده‌ای هم ممکن است به خاطر شرایطی که دارند از عمل جراحی منصرف شوند و به شکلی زندگی کنند که برایشان تبعات اجتماعی زیادی نداشته باشد.

همه نباید جراحی کنند

صابری می‌افزاید: هیچ بایدی وجود ندارد که همه ترنس‌ها جراحی کنند. راه حل جراحی برای افرادی استفاده می‌شود که هیچ گونه راهی برای تطابق و سازگاری آنها با شرایط پیدا نمی‌شود. وضعیت زندگی‌شان هم طوری است که جز با تغییر زندگی نمی‌توانند زندگی آرامی داشته باشند. به جز شرایط دیگر، باید از لحاظ فیزیکی نیز جراحی روی آنها جواب دهد و حتما باید وضعیت فیزیکی، خانوادگی و اجتماعی آنها را نیز در نظر گرفت.

صابری همچنین توانایی آنها در تطبیق خود با شرایط و هویت دلخواه‌شان را در این مورد بسیار مهم می‌داند و در بخش پایانی صحبت‌هایش می‌گوید: این کار با در نظر گرفتن شرایط اجتماعی کمی مشکل است ولی روش‌هایی وجود دارد که در طول جلسات مشاوره به آنها آموخته می‌شود تا لطمه اجتماعی نبینند و بتوانند خود را محک زنند. اگر کسی دچار این مشکل است یا آنها را می‌شناسد، قبل از اینکه با افراد غیرمتخصص مشاوره کند یا برخوردهای خشنی با آنها انجام شود باید به متخصص معرفی شوند. این متخصص روانپزشکی است که می‌تواند اختلال را تشخیص دهد یا اینکه فرد را به مراکز دارای صلاحیت معرفی کند.

انجمن حمایت از بیماران ملال جنسیتی در جنوب شرق تهران در حوالی میدان خراسان (خیابان خاوران) قرار دارد و مبتلایان به این اختلال می‌توانند از طریق شماره تماس ۳۳۰۲۰۳۰۹ از فعالیت و خدمات این انجمن مطلع شوند.

سارا سبزی – ایسنا

گزارش برگزاری کارگاه آموزشی تقویت ایگو در انجمن ملال جنسیتی

این کارگاه آموزشی با همکاری انجمن ملال جنسیتی و بهزیستی استان تهران، روز جمعه ۲۹ بهمن ماه ۹۵ با حضور ۳۰ نفر از اعضای ثبت نام شده GD NGO، در محل سالن اجتماعات انجمن، برگزار گردید.
در این کارگاه جناب آقای دکتر سیدمهدی صابری متخصص روانپزشکی ،خانم دکتر مصطفوی و خانم دکتر علیزاده، مسئولیت آموزش را، بر عهده داشتند.
کارگاه مزبور، از ساعت ۸ لغایت ۱۶، برگزار گردید، ضمن اینکه اعضا، سوالات فردی خود را در زمان های استراحت در نظر گرفته شده بین بخش های مختلف برنامه، با اساتید مطرح نموده و از مشاوره و راهنمایی تیم متخصص آموزشگر، بهره مند گردیدند.
در پایان مراسم، جناب آقای طاهرخانی، به رسم یادبود و قدردانی از همراهی و حمایت اعضا، در طول مدت دوسال تصدی پست مدیرعاملی در انجمن، هدایایی به اعضا، اهدا نمودند .

💡کارگاه بعدی انجمن، با عنوان “تقویت روش های ارتباط بین فردی”، در روز جمعه ۱۳ اسفند ماه سال جاری، راس ساعت ۸ صبح، برگزار خواهد گردید.

لینک گزارش خبرگزاری ایرنا در خصوص آشنایی با ملال جنسیتی

Untitled

🔗 لینک گزارش خبرگزاری ایرنا در خصوص آشنایی با ملال جنسیتی و مشکلات پیش روی افراد مبتلا به آن
👇👇👇
http://www.irna.ir/fa/News/82395717/

ضمن تشکر از خبرگزاری ایرنا در تهیه ی گزارش و قدم مثبت برداشته شده در جهت افزایش سطح دانش عمومی جامعه نسبت به وضعیت افراد مبتلا به اختلال ملال جنسیتی (نارضایتی جنسیتی) 🙏😊 انجمن حمایت از بیماران ملال جنسیتی ایران، لازم می داند درخصوص چند مورد مطرح شده در متن گزارش مزبور، اصلاحات و توضیحات تکمیلی، ارائه نماید:
🔍 نخست آنکه در ابتدای گزارش، افراد همجنسگرا (هموسکشوآل) جزء گروه اختلالات جنسی یا جنسیتی در نظر گرفته شده اند، حال آنکه در منابع مرجع و علمی حوزه ی روان از جمله DSM5 (راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی ۵)، اختلالی تحت عنوان همجنسگرایی (هموسکشوآل بودن) وجود ندارد و اصولا هموسکشوآل بودن هیچ گونه ارتباطی با اختلالات عملکرد جنسی و ملال جنسیتی نداشته و همان گونه که در متن گزارش از قول جناب آقای دکتر صابری، جناب آقای دکتر موسوی چلک و سرکار خانم لطفعلیئی مطرح شده، باید توجه داشت که ملال جنسیتی، نباید با همجنسگرایی، اشتباه گرفته شود.
🔍 اصطلاح “همجنس بازی”، اصطلاحی غیرعلمی با بار معنایی منفی و تحقیرآمیز بوده و اصطلاح علمی و صحیح آن، “همجنسگرایی” می باشد.
🔍 در متن گزارش، نگارنده تصریح فرموده “جنسیت انسان از ثانیه نخست بسته شدن نطفه مشخص می شود که مذکر است یا مونث”، حال آنکه به لحاظ علمی تشکیل اندام های تناسلی بیرونی و تعیین شدن جنسیت فیزیولوژیکی جنین، تا پیش از هفته ی هشتم بارداری، تقریبا غیرممکن می باشد.
🔍 همچنین گاهی ممکن است تشابهاتی بین ملال جنسیتی با همجنسگرایی و یا اختلالی شخصیتی، تحت عنوان اختلال شخصیت مرزی، وجود داشته باشد، به همین علت صرف ادعای شخص مبنی بر ترنسکشوآل بودن، لزوما به معنای ترنسکشوآل بودن نیست؛ ضمن اینکه هر چند تمایز آن برای افراد غیرمتخصص دشوار می باشد اما تشخیص آن برای متخصصینی که در این حوزه به صورت حرفه ای فعالیت دارند با توجه به دوره ی نسبتا طولانی و مستمری که برای تشخیص گذاری صرف می شود، نسبتا بدون خطا یا با میزان خطای بسیار ناچیز (در حدود کم تر از ۰/۴) می باشد.
🔍 و در آخر ذکر این نکته حائز اهمیت می باشد که ملال جنسیتی متشکل از طیفی است که از حد خفیف و متوسط تا شدید را در بر می گیرد و همه ی افراد مبتلا، به یک میزان نشانه های آن را بروز نداده و شدت نشانه های بروز یافته، بستگی به شدت اختلال دارد.

✍ فاطمه جوان فرد – روانشناس بالینی

photo_2017-01-24_18-15-05

ملال جنسیتی چیست؟! … 🤔

جشن گردهمایی اعضای انجمن در روز ۷ دی ماه ۹۵

در روز ۷ دی ماه سال جاری (۹۵)، انجمن ملال جنسیتی، همزمان با برگزاری مجمع عمومی سالانه خود، اقدام به برگزاری جشنی برای اعضای خویش نمود.
در ابتدای مراسم، سرکار خانم دکتر ایلخانی نژاد، نایب رئیس انجمن، به نمایندگی از هیات مدیره، به همه ی اعضا و میهمانان، خوش آمد گفته و از زحمات کلیه دوستانی که در تامین هزینه جشن، انجمن را یاری کردند، تقدیر و تشکر نمود.
در این جشن، سرکار خانم ساناز بیان، کارگردان موفق درعرصه تئاتر و جناب آقای مهدی عباسی، از خوانندگان محبوب حوزه موسیقی سنتی، شرکت داشتند.
خانم بیان، که در حال ساخت تئاتری با موضوع ملال جنسیتی می باشند، قطعه ای از  این تئاتر را شخصا برای اعضا اجرا نموده و آقای عباسی نیز، با صدای دلنشین خویش، لحظات خوشی را برای اعضا رقم زدند.
خانم ها قدری، بیان، ریاحی، صفایی و آقای ایرانمنش، در تامین هزینه های این مراسم، انجمن را یاری نمودند.
بخش هایی از لحظات شاد این مراسم، با کمک عکس های ذیل، به تصویر کشیده شده است.

photo_2016-12-31_12-39-45

مجمع عمومی انجمن برگزار شده

photo_2016-12-29_12-20-17

مجمع عمومی انجمن حمایت از بیماران ملال جنسیتی، در تاریخ ۷ دی ماه ۹۵، برگزار شده و نتیجه انتخابات هیئت مدیره و بازرسین به شرح ذیل، اعلام گردید👇

رئیس هیئت مدیره:
🔹آقای محمدعلی طاهرخانی

نائب رئیس هیئت مدیره:
🔹خانم آرزو ایلخانی نژاد

خزانه دار:
🔹آقای سامان عبادی

اعضای اصلی هیئت مدیره:
🔹آقای کامیار توکلی طبسی
🔹خانم فرزانه حاتمی
🔹آقای محمدامین لطفی نیا ماشاتوکی

اعضای علی البدل هیئت مدیره:
🔹خانم فاطمه جوان فرد
🔹خانم مریم فرزین

مدیرعامل:
🔹خانم نگار لطفعلیئی

بازرس اصلی:
🔹خانم فاطمه تاران

بازرس علی البدل:
🔹آقای امیرمحمدصالحی کردآبادی

🌹🍃🌹🍃ضمن اجرای برنامه ی مربوط به انتخابات، مراسم جشنی به مناسبت گردهمایی اعضای محترم انجمن، برگزار گردید که مشروح گزارش آن، متعاقبا در سایت و کانال انجمن منعکس خواهد گردید.

اعلام اتمام ثبت نام برای کاندیداتوری هیات مدیره انجمن

%d8%a8%d8%a7%d8%b1%da%af%db%8c%d8%b1%db%8c

زمان ثبت نام برای کاندیداتوری هیات مدیره و بازرسین انجمن به پایان رسید لیست کاندیداها به قرار زیر است.
کاندیداهای هیات مدیره :
آقای دکتر کامیارتوکلی طبسی دکترای اورولوژی
خانم آرزو ایلخانی نژاد دکترای حقوق کیفری و جرم شناسی
خانم فرزانه حاتمی کارشناس روانشناسی عمومی
خانم فاطمه جوانفرد کارشناس روانشناسی بالینی
آقای سامان عبادی کارشناس الکترونیک
آقای محمدامین لطفی نیا کارشناس حسابداری
آقای حسین مهقانی قشلاق کارشناس ارشد حقوق خصوصی
خانم مریم فرزین کارشناس مددکاری اجتماعی
آقای محمدعلی طاهرخانی کارشناس مدیریت کسب و کار خرد
خانم نگار لطفعلیئی کارشناس مدیریت بازرگانی
کاندیداهای بازرسی :
خانم دکتر سودابه مساحی اسکویی
خانم زهرا جلولی
خانم فاطمه تاران
آقای امیرمحمد صالحی کرد آبادی