بایگانی دسته بندی ها: اخبار انجمن

✍ روایتی کوتاه از مبتلایان به “ملال جنسیتی”

خواب‌ آشفته “ترنس”‌ها
ترنس سکشوالیسم

او نمی‌خواست ازدواج کند، نه اینکه دوست نداشته باشد، از اینکه با زنی زیر یک سقف برود واهمه داشت؛ همیشه فکر می‌کرد چرا کسی دوست ندارد او مثل مادرش باشد؟ مثل او کفش و لباس بپوشد و آرایش کند؟ اصلا ظاهر همه زن‌ها که مثل هم نیست، شاید یک نفر باشد مثل او، که موهای بلند و روسری نداشته باشد.

محمود ۴۰ سال پیش ازدواج کرد، با همان زنی که فکر می‌کرد چقدر شبیه خودش است. همه گفتند ازدواج کن، حالت خوب می‌شود، درست می‌شوی. می‌گفت من که زن هستم، گفتند این فکرهای باطل تمام می‌شود، بمان سر زندگی‌ات، بار اول که بچه‌دار شدند، گفتند حالا پدر شدی، وقت این حرف‌ها نیست، بمان سر زندگی‌ات، چند سال بعد که فرزند دوم، سوم و چهارم هم به دنیا آمد، گفتند خیال‌مان راحت شد، ماندی پای بچه‌هایت، دیگر خدا قهرش نمی‌گیرد، اما او هنوز هم فکر می‌کرد زن است و باید مثل همسرش باشد و این لباس‌های مردانه چقدر به او نمی‌آیند.
حالا که ۶۰ ساله شده، عروس دارد و نوه و داماد، دیگر نمی‌تواند صدای زنی را که درونش به جای او حرف می‌زند، راه می‌رود، فکر می‌کند و غذا می‌خورد را نشنود؛ زنی که صدایش درست شبیه صدای همسرش است : “می‌خواهم جراحی کنم و برگردم به جنسیت خودم، زن شوم، من مرد نیستم، از اول هم نبودم.”

او مدتی است که تصمیم خود را برای تغییر جنسیت گرفته‌ و از انجمن حمایت از بیماران «ملال جنسیتی» در این خصوص مشاوره می‌گیرد. او امروز می‌داند “ترنس” بودن انحراف نیست، اختلالی است که با جراحی درمان می‌شود.

ترنس‌ها برخلاف تصور عمومی دوجنسه نیستند و از لحاظ ظاهری نیز این اختلال قابل تشخیص نیست.

ما منحرف نیستیم

محمدعلی طاهرخانی، رییس انجمن حمایت از بیماران ملال جنسیتی در گفت‌وگو با ایسنا، توضیح می‌دهد که چطور هنوز هم خانواده‌ها با این موضوع کنار نمی‌آیند و فکر می‌کنند کسی فرزندشان را به انحراف کشانده است. او می‌گوید: گاهی فرهنگ خانواده اجازه جراحی را به فرزندان‌شان نمی‌دهد. آنها بیماری را نمی‌شناسند و آن را با دید انحراف و مسائل غیراخلاقی نگاه می‌کنند. در صورتی که از لحاظ فیزیکی و روانی مثل سایر بیماری‌ها است. بیمار درگیر شده است، ولی فرهنگ خانواده این اجازه را نمی‌دهد. وقتی گفته می‌شود بیماری جنسی است، سریع روی آن خط می‌کشند و سرپوش می‌گذارند، بدون آنکه بدانند بیماری و راه درمانش چیست؟ از چه راهی به حق انسانیت خودش، قبل از حقوق شهروندی می‌رسد؟ به آن هم اجازه نمی‌دهند برسند، آن قدر که انگشت اتهام سمت آنها است و می‌ترسند.

بعد از خانواده، توجیه مدرسه شروع می‌شود، درست چند سال بعد از اینکه هویت جنسی شکل گرفت و فرد به آهستگی متوجه می‌شود که با دیگران فرق دارد، طاهرخانی در این باره می‌گوید: در آموزش و پرورش بسیاری از بچه‌ها را به دلیل ترنس بودن از مدرسه اخراج می‌کنند. تعداد زیادی را هم به انجمن معرفی می‌کنند. به دانش آموز می‌گویند فعلا از تحصیل محروم هستی. اما روند تشخیص و درمان حدود دو سال زمان می‌برد، آیا دانش آموز هم باید به همین اندازه از ادامه تحصیل محروم شود؟ پاسخ عمر رفته او را چه کسی می‌دهد؟ کدام قانون؟ البته ما از قوه قضاییه به خاطر ایجاد دادگاه ویژه‌ای برای رسیدگی به پرونده ترنس‌ها تشکر می‌کنیم. اما همین دادگاه نیز نواقصی دارد که بهتر است ترمیم شود، چون موانعی را در سیر درمان بچه‌ها ایجاد می‌کند.

او می گوید: آموزش و پرورش ملارد تا به حال سه نفر را به صورت مکتوب به انجمن معرفی کرده‌ است که انجمن هویت او را احراز کند، در صورتی که انجمن خودش بیمار را به روانپزشکانی که کار تشخیص را انجام می‌دهند، معرفی می‌کند. پدر و مادر این بچه‌ها گریه می‌کردند که ما قبول داریم فرزندمان این بیماری را دارد، ولی اجازه دهند مثل همه بچه‌های دیگر که یک بیماری دارند، درس و درمانش را با هم ادامه دهد.

بعد از مدرسه، نوبت به خوان سربازی می‌رسد. رییس این انجمن می‌گوید: گاهی این اختلال در مورد مردانی با هویت زنانه (M to F ) تشخیص داده نمی‌شود و آنها مجبور می‌شوند دوره سربازی را بگذرانند. در حالی که معمول این است که آنها نباید دوران خدمت سربازی را بگذرانند. چون اگر تا قبل از رسیدن به دوره خدمت، حکم تغییر جنسیت توسط قاضی صادر شود، برای جراحی معرفی می‌شوند، در غیر این صورت فرد مجبور می‌شود دوره سربازی را بگذراند؛ دلیل این اتفاق این است که قانونی برای ترنس‌سکشوال‌ها تعریف نشده‌است. یعنی ما از هرجایی که دور بزنیم بازهم ریشه آن بازمی‌گردد به اینکه قانون مشخصی برایش وجود ندارد. چون در نظام وظیفه، معاینات جسمی است و در افراد مبتلا به ملال جنسیتی هم هیچ نقصی وجود ندارد و نارضایتی یا کسالت و آزردگی در کالبد روانی آنها است. در قانون اساسی و مصوبات هیئت وزیران هم چنین قوانینی نداریم، حتی در راهنمایی و رانندگی، آموزش و پرورش و وزارت بهداشت و…. هم وجود ندارد. این اتفاق در راهنمایی و رانندگی هم تکرار می‌شود و ممکن است راهنمایی و رانندگی به یک نفر مثل همه گواهینامه پنج ساله بدهد ولی به یک بیمار دیگر بگوید چون ترنس‌ هستی گواهینامه یکساله می‌دهیم. کجای دنیا نوشته شده‌است که اگر می‌خواهی گواهینامه رانندگی بگیری، یک سال یک بار باید امتحان بدهی؟ حتی به بعضی‌ها هم می‌گویند گواهینامه نمی‌دهیم. چرا؟ چون برای آن هیچ قانونی تعریف نشده‌ است.

قانونی که وجود ندارد

ماجرای تصمیم به تغییر جنسیت سه مرحله دارد؛ طاهرخانی این داستان را از همین جا شروع می‌کند و می‌گوید: پیش از جراحی بچه‌ها سه مرحله را پشت سر می‌گذارند؛ مرحله اول مشاوره روانشناسی است که به دلیل گره‌های بسیار زیاد آنها در طول زندگی و از زمان مشخص شدن این مساله، برایشان لازم است. بچه ها قبل از اینکه با خانواده یا اجتماع پیرامون خود این موضوع را مطرح کنند، خودشان متوجه آن می‌شوند. از همین زمان هم به مشاوره احتیاج دارند، ولی نمی‌روند و سال‌ها از آن می‌گذرد. مشکل به سن بلوغ، نوجوانی و جوانی و گاهی اوقات تا میانسالی هم می‌رسد و آن را حتی با خانواده خود هم مطرح نمی‌کنند. مشکل سال‌ها مانده‌ و سرکوب می‌شود تا به این علم می‌رسند که باید برایش مشاوره روانشناسی می‌رفتیم. انجمن در این مورد، کسانی را که مراجعه می‌کنند به کلینیک‌هایی که با ما طرف قرارداد هستند ارجاع می‌دهد که معمولا هم مشاوره به صورت رایگان انجام می‌شود.

بعد از مشاوره روانشناسی، مشاوره روانپزشکی انجام می‌شود که آنجا مشخص خواهد شد بیمار ترنس است؟ نیاز به جراحی دارد؟ یا اینکه به او کمک می‌کنند که همین جسم و باطن را بپذیرد؟ همزمان با مراجعه به روانپزشک و تشخیص اولیه، روند حقوقی برای گرفتن مجوز های قانونی لازم آغاز می‌شود. این روند دو سال زمان می‌برد و در نهایت نوبت به مشاوره پزشکی می‌رسد.طاهرخانی می‌گوید: زمانی می‌رسد که بیمار به این نتیجه رسیده است که می‌خواهد جراحی تغییر یا تطبیق جنسیت انجام دهد. او باید بداند پیش کدام پزشک برود. اورولوژ، مربوط‌ترین تخصص به این قضیه است که در هیئت مدیره انجمن هم این تخصص وجود دارد.

وی ادامه می‌دهد: اما مشکل اینجاست که متاسفانه برخی از پزشکان این داستان را مانند کیسه پول می‌بینند؛ یعنی از هشت تا ۵۰ میلیون تومان از بچه‌ها پول می‌گیرند و در مطب‌ها و کلینیک‌های خصوصی خود این جراحی را انجام می‌دهند. متاسفانه وزارت بهداشت هم نظارتی در این زمینه ندارد که آن را ساماندهی و قوانینی برایش تعریف کند. باید یک آیین نامه کلی برای ترنس‌سکشوال نوشته شود که در ایران آن را نداریم. ما حتی درباره ابتدایی‌ترین قوانین نیز با مجلس و مرکز تحقیقات آن درگیر هستیم که فقط بپذیرند باید قوانینی برای ترنس‌ها تعریف شود. در این صورت افراد مبتلا می‌توانند از این قوانین برای دستیابی به حقوق اولیه شهروندی خود استفاده کنند.

برای جراحی تغییر جنسیت، هنوز در ایران کار تیمی انجام نمی‌شود و تنها اورولوژ است که کار جراح پلاستیک و عروق را انجام می‌دهد. حتی ممکن است جراح، تخصص اورولوژ هم نداشته باشد؛ مثلا متخصص پوست و مو نیز ممکن است این کار را انجام دهد. رییس انجمن حمایت از بیماران ملال جنسیتی در این باره می‌گوید: ما به وزارت بهداشت پیشنهاد دادیم تیم‌هایی در این زمینه تربیت کند یا اینکه به کشورهایی مثل بلژیک که مهد این جراحی است بفرستد تا دوره ببینند و این اوضاع نابسامان را جمع کنند. الان تنها متخصص در اتاق عمل، به جز بیهوشی، اورولوژ است که کار جراح پلاستیک، عروق تناسلی را انجام می‌دهد. اورولوژها تخصص زیادی در زمینه جراحی پلاستیک ندارند و براساس دوره‌های عمومی که گذرانده‌اند کار می‌کنند. ممکن است شخص بعد از عمل از ظاهر خود راضی نباشد. به همین خاطر یک جراحی ترمیمی انجام می‌دهد و دوباره هزینه می‌کند. ولی در مجموع همه ترنس‌ها از اینکه تغییر جنیست را انجام دهند، راضی می‌شوند، حتی اگر به لحاظ زیبایی هم چنگی به دل نزند. چون ازقالب قبلی خارج و به جدید وارد شده‌اند.

تکلیف نامعلوم سازمان حمایت‌گر

تنها سازمان دولتی که به تامین هزینه‌های این جراحی کمک می‌کند، بهزیستی و گاهی کمیته امداد-به صورت موردی- است که برای بیماران در “مجتمع‌های مداخله در بحران” پرونده تشکیل می‌دهد. این مبلغ زمانی به عنوان کمک هزینه جراحی، کمک هزینه‌های موردی برای خرید خانه یا … پرداخت می‌شد، اما آن طور که طاهر خانی می‌گوید در دور جدید ریاست سازمان بهزیستی، اعلام شد که حمایت ازجراحی ترنس سکشوال به این سازمان ارتباطی پیدا نمی‌کند و وزارت بهداشت باید در این زمینه از آنها حمایت کند ولی بهزیستی حمایت‌های روانی و اجتماعی خود را ادامه خواهد داد. البته به گفته وی، کمک هزینه ثابتی با این عنوان تعریف نشده است و سقف این مبلغ پنج میلیون تومان است ولی ارقام متفاوتی به بچه ها داده می‌شود و بیشتر از این سقف به کسی کمک نشده‌ است. اگر هم بیشتر باشد، بسیار نادر است.

ما همیشه مبارزه می‌کنیم

برای تغییر جنسیت مرد به زن ، دو جراحی و زن به مرد سه جراحی باید انجام شود که هر کدام از ۲٫۵ میلیون تا چهار میلیون هزینه‌بر است، اما این هزینه بعد از عمل نیز ادامه دارد. طاهرخانی در این باره می‌گوید: برای هزینه‌ انواع تزریق چربی به نقاط مختلف بدن، لیزرها و جراحی‌های فک و صورت که برای بچه‌های ما درمانی حساب می‌شود هیچ قانونی تعریف نشده است. در حالی که جراحی فک، صورت و سینه و … برای خانم‌های معمولی، زیبایی محسوب می‌شود، اما برای این افراد درمانی است و باید آن را انجام دهند. بخش بیمه هیچکدام از این جراحی‌ها را به عنوان درمان حساب نمی‌کند و بیمه تکمیلی برای بچه‌ها وجود ندارد.

این یعنی باید خودشان راهی برای پیدا کردن پول پیدا کنند. طاهرخانی راه‌هایی که ممکن است برای تامین این هزینه ها انتخاب کنند را این طور ترتیب تعریف می‌کند: بعضی از بچه‌ها کار می‌کنند که تعدادشان خیلی کم است. این بچه‌ها به خاطر شرایط شناسنامه‌ای، روحی و روانی که دارند امکان کار ثابت در یک محیط برایشان وجود ندارد. ولی همه چیز بستگی به توانمندی او دارد که چقدر روی خودش کار کرده باشد یا اینکه چقدر از جانب خانواده حمایت و امنیت برایش ایجاد شده باشد. زمانی که این امنیت ایجاد شود، می‌تواند بهتر به سمت توانمندی و ثبات برود.

وی می‌گوید: اما گروهی دیگر بچه هایی هستندکه مشغول به کار نیستند؛ یعنی توانمند و از سوی خانواده حمایت نشده‌اند. اغلب آنها از سمت خانواده طرد شده‌اند و آن حصار امنیتی را ندارند که بعضی از بچه‌ها از طریق جذب حمایت از دیگران و پیدا کردن حامی و خیر، این هزینه را تامین می‌کنند ولی بخش دیگری از آنها هم متاسفانه ممکن است به سمت آسیب‌ و بزه اجتماعی روند. اغلب آنها هم کسانی هستند که از شهرستان‌ می‌آیند، در تهران نه سرپناه درست و حسابی دارند و نه کار.

طاهرخانی می گوید: کیفیت زندگی بیماران بعد از عمل تغییر می‌کند و معمولا بهتر از قبل آن است. چون به سمت چیزی که می‌خواستند رفته‌اند و سعی می‌کنند خودشان را به توانمندی برسانند. اما اینکه تکلیف باروری آنها چه می‌شود، باید گفت که فعلا باروری وجود ندارد.

طاهرخانی تاکید میکند: همه این بچه‌ها به سمت عمل می‌روند چون زندگی خودشان را یک مبارزه تعریف می‌کنند و می‌گویند ما از وقتی که به دنیا آمدیم داریم مبارزه می‌کنیم؛ با خانواده، پیرامون، دانشگاه، … و همه شرایط. اما مبارزه برای رسیدن به این هدف که جراحی کنیم تا جسم‌مان مثل روحمان شود.

کسی نمی‌داند بر ما چه می‌گذرد

زندگی ترنس‌ها در شهرستان‌ها، روی دیگر این داستان است؛ آگاهی و اطلاع رسانی کمتر نسبت به شهرهای بزرگ و مراجعه نکردن بیماران به پزشک تنها به این دلیل که شرایط آنها به هیچ وجه از سوی خانواده و جامعه قابل پذیرش نیست. آنها در محیط‌های کوچک خیلی زود انگشت‌نما و شناسایی می‌شوند و در نتیجه از حضور در اجتماع محروم می‌شوند.

دکتر مهدی صابری، روانپزشک، تعریف می‌کند که مراجعان شهرستانی او می‌گویند در شهر خودمان متخصصی برای این کار نداریم یا اینکه اگر باشد، به مسائل ما آشنایی ندارد. ما مشکلات خودمان را نمی‌توانیم بیان کنیم و خانواده و جامعه هم نمی‌دانند بر ما چه می‌گذرد.

صابری معتقد است که مساله درمان بیماران ترنس تبدیل به یک موضوع بسیار پرمناقشه شده است؛ چون عده‌ای بر این باورند که آنها نیازی به جراحی ندارند و می‌توان از روش‌هایی مانند روان درمانی و شناخت درمانی استفاده کرد. به این ترتیب می‌توانند با شرایط خودشان وفق پیدا کنند و زندگی راحت‌تری داشته باشند. به گفته او این روش‌ها چندان موفق نبوده است و تا امروز گزارش‌های موثر درمانی از این موارد نداشته‌ایم. اما در زمینه جراحی، متخصصانی که به طور علمی و آکادمیک در این زمینه کار کنند هم نداریم. این جراحی‌ها توسط افرادی که به صورت تجربی روی این قضیه کار کرده‌اند و دوره‌های کوتاهی را در خارج از کشور به صورت غیرآکادمیک دیده‌اند انجام می‌شود.

او نتیجه این کار را نارضایتی بیماران می‌داند و می‌گوید: اگر عمل جراحی برای این بیماران ناموفق باشد، در افزایش ناتوانی‌ها و مشکلات‌شان بسیار موثر است. کسی که از لحاظ هویتی دچار مشکل است و گرفتاری‌هایی با خانواده و اطرافیان دارد، با بدنی که دچار نقص جسمی و عضوی شده، روبرو می‌شود که پیامدهای آزار دهنده‌ای نیز دارد. ضمن اینکه ترمیم دوباره نیاز به جراحی دارد که هزینه‌بر است و باعث آسیب‌هایی به بدن می‌شود.

این روانپزشک همچنین می‌گوید: تا جایی که ممکن است موردهایی که نیاز به جراحی ندارند را تفکیک می‌کنیم. بعضی از آنها شرایط عمل جراحی را می‌پذیرند یا با انجام روان درمانی و … تا حدودی نسبت به شرایط وفق پیدا می‌کنند یا حداقل برای مدتی عده‌ای هم ممکن است به خاطر شرایطی که دارند از عمل جراحی منصرف شوند و به شکلی زندگی کنند که برایشان تبعات اجتماعی زیادی نداشته باشد.

همه نباید جراحی کنند

صابری می‌افزاید: هیچ بایدی وجود ندارد که همه ترنس‌ها جراحی کنند. راه حل جراحی برای افرادی استفاده می‌شود که هیچ گونه راهی برای تطابق و سازگاری آنها با شرایط پیدا نمی‌شود. وضعیت زندگی‌شان هم طوری است که جز با تغییر زندگی نمی‌توانند زندگی آرامی داشته باشند. به جز شرایط دیگر، باید از لحاظ فیزیکی نیز جراحی روی آنها جواب دهد و حتما باید وضعیت فیزیکی، خانوادگی و اجتماعی آنها را نیز در نظر گرفت.

صابری همچنین توانایی آنها در تطبیق خود با شرایط و هویت دلخواه‌شان را در این مورد بسیار مهم می‌داند و در بخش پایانی صحبت‌هایش می‌گوید: این کار با در نظر گرفتن شرایط اجتماعی کمی مشکل است ولی روش‌هایی وجود دارد که در طول جلسات مشاوره به آنها آموخته می‌شود تا لطمه اجتماعی نبینند و بتوانند خود را محک زنند. اگر کسی دچار این مشکل است یا آنها را می‌شناسد، قبل از اینکه با افراد غیرمتخصص مشاوره کند یا برخوردهای خشنی با آنها انجام شود باید به متخصص معرفی شوند. این متخصص روانپزشکی است که می‌تواند اختلال را تشخیص دهد یا اینکه فرد را به مراکز دارای صلاحیت معرفی کند.

انجمن حمایت از بیماران ملال جنسیتی در جنوب شرق تهران در حوالی میدان خراسان (خیابان خاوران) قرار دارد و مبتلایان به این اختلال می‌توانند از طریق شماره تماس ۳۳۰۲۰۳۰۹ از فعالیت و خدمات این انجمن مطلع شوند.

سارا سبزی – ایسنا

لینک گزارش خبرگزاری ایرنا در خصوص آشنایی با ملال جنسیتی

Untitled

🔗 لینک گزارش خبرگزاری ایرنا در خصوص آشنایی با ملال جنسیتی و مشکلات پیش روی افراد مبتلا به آن
👇👇👇
http://www.irna.ir/fa/News/82395717/

ضمن تشکر از خبرگزاری ایرنا در تهیه ی گزارش و قدم مثبت برداشته شده در جهت افزایش سطح دانش عمومی جامعه نسبت به وضعیت افراد مبتلا به اختلال ملال جنسیتی (نارضایتی جنسیتی) 🙏😊 انجمن حمایت از بیماران ملال جنسیتی ایران، لازم می داند درخصوص چند مورد مطرح شده در متن گزارش مزبور، اصلاحات و توضیحات تکمیلی، ارائه نماید:
🔍 نخست آنکه در ابتدای گزارش، افراد همجنسگرا (هموسکشوآل) جزء گروه اختلالات جنسی یا جنسیتی در نظر گرفته شده اند، حال آنکه در منابع مرجع و علمی حوزه ی روان از جمله DSM5 (راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی ۵)، اختلالی تحت عنوان همجنسگرایی (هموسکشوآل بودن) وجود ندارد و اصولا هموسکشوآل بودن هیچ گونه ارتباطی با اختلالات عملکرد جنسی و ملال جنسیتی نداشته و همان گونه که در متن گزارش از قول جناب آقای دکتر صابری، جناب آقای دکتر موسوی چلک و سرکار خانم لطفعلیئی مطرح شده، باید توجه داشت که ملال جنسیتی، نباید با همجنسگرایی، اشتباه گرفته شود.
🔍 اصطلاح “همجنس بازی”، اصطلاحی غیرعلمی با بار معنایی منفی و تحقیرآمیز بوده و اصطلاح علمی و صحیح آن، “همجنسگرایی” می باشد.
🔍 در متن گزارش، نگارنده تصریح فرموده “جنسیت انسان از ثانیه نخست بسته شدن نطفه مشخص می شود که مذکر است یا مونث”، حال آنکه به لحاظ علمی تشکیل اندام های تناسلی بیرونی و تعیین شدن جنسیت فیزیولوژیکی جنین، تا پیش از هفته ی هشتم بارداری، تقریبا غیرممکن می باشد.
🔍 همچنین گاهی ممکن است تشابهاتی بین ملال جنسیتی با همجنسگرایی و یا اختلالی شخصیتی، تحت عنوان اختلال شخصیت مرزی، وجود داشته باشد، به همین علت صرف ادعای شخص مبنی بر ترنسکشوآل بودن، لزوما به معنای ترنسکشوآل بودن نیست؛ ضمن اینکه هر چند تمایز آن برای افراد غیرمتخصص دشوار می باشد اما تشخیص آن برای متخصصینی که در این حوزه به صورت حرفه ای فعالیت دارند با توجه به دوره ی نسبتا طولانی و مستمری که برای تشخیص گذاری صرف می شود، نسبتا بدون خطا یا با میزان خطای بسیار ناچیز (در حدود کم تر از ۰/۴) می باشد.
🔍 و در آخر ذکر این نکته حائز اهمیت می باشد که ملال جنسیتی متشکل از طیفی است که از حد خفیف و متوسط تا شدید را در بر می گیرد و همه ی افراد مبتلا، به یک میزان نشانه های آن را بروز نداده و شدت نشانه های بروز یافته، بستگی به شدت اختلال دارد.

✍ فاطمه جوان فرد – روانشناس بالینی

photo_2017-01-24_18-15-05

ملال جنسیتی چیست؟! … 🤔

حضور هم زمان دکتر توکلی و دکتر آخوندی نسب در انجمن GID

درتاریخ جمعه ۲۹ مرداد ماه در محل” سالن اجتماعات انجمن حمایت از بیماران مبتلا به اختلال هویت جنسی ایران” جلسه ی پرسش و پاسخ و ویزیت رایگان دوستان ترنس با حضور آقایان دکتر توکلی و دکتر آخوندی نسب برگزار شد.

photo_2016-08-21_10-19-22
در ابتدای جلسه آقای دکتر آخوندی نسب نشستی برای پاسخ به سوالات عزیزان ترنس داشتند و به صورت فردی نیز درزمینه جراحی به افراد مشاوره ارائه کردند .در ادامه ی نشست ، مشاوره با آقای دکتر توکلی به درخواست شرکت کنندگان به صورت جداگانه برای خانمها و آقایان انجام شد.
پس از جلسات پرسش و پاسخ گروهی، پذیرایی از مراجعین به صرف نهار با میزبانی” آقای دکتر توکلی عضو هیات مدیره انجمن” صورت گرفت .
در ادامه معاینه و مشاوره خصوصی برای همه عزیزان و تشکیل پرونده برای مراجعین متقاضی جهت نوبت دهی جراحی توسط دکتر توکلی بدون دریافت هزینه ی ویزیت انجام شد.

photo_2016-08-21_10-19-33
حضور همزمان این دو پزشک بزرگوار باعث شد اعضا در عین حال که پاسخ سوالات خود را می گیرند با علم و آگاهی بیشتر و داشتن حق انتخاب برای طی مراحل جراحی خود تصمیم گیری نمایند و انجمن در راستای وظیفه خطیر پیگیری و تسهیلگری در امور افراد ترنس تلاش نمود در صرف وقت و هزینه ی اعضا برای مراجعه به این پزشکان عزیز صرفه جویی نموده تا اعضا بتوانند در شرایط مناسب تری و بدون دغدغه پاسخ سوالات خود در زمینه جراحی ها را دریافت نمایند.

با آرزوی همدلی روز افزون برای عزیزان جامعه هدف

حضور دکتر کامیار توکلی طبسی در تهران برای انجام معاینات قبل از جراحی

index

به منظور سهولت در انجام معاینات اولیه جهت جراحی تغییر جنسیت و کاهش مشکلات افراد ترنسکشوال برای مراجعه به مشهد، جلسه ای با حضور آقای دکتر توکلی برگزار گردید.

با توجه به درخواست های فراوان عزیزان ترنسکشوال مبنی بر مراجعات مکرر برای انجام امور مربوط به جراحی در بیمارستان امام رضای مشهد و با هدف پیگیری وتسهیلگری امور افراد جامعه هدف، در جلسه ای که با آقای دکتر توکلی برگزار گردید، مقرر شد ایشان با حضور در تهران معاینات اولیه و تشکیل پرونده برای ارجاع به کمیسیون مشهد را انجام داده  و بعد از دریافت نتیجه کمیسیون، از طریق دفتر انجمن نوبت جراحی و زمان مراجعه ی افراد به بیمارستان امام رضای مشهد اعلام گردد.
اولین جلسه ی معاینه ی دکتر توکلی درتاریخ جمعه ۲۹ مرداد ماه از ساعت۱۱ صبح الی ۱۷ بعد از ظهر و در محل ساختمان انجمن خواهد بود به آدرس” تهران . میدان خراسان . ابتدای خاوران . خیابان شهید محمد رضا اعظم نظامی . جنب فروشگاه شهروند . مرکز خدمات  اجتماعی شهرداری. پلاک ۱۰ .طبقه۳ .
متقاضیان عزیز می توانند حداکثر تا پایان ساعت اداری روز چهارشنبه۲۷مرداد ماه با مراجعه حضوری به دفتر انجمن و ارایه مدارک مورد نیاز ثبت نام نمایند.
مدارک لازم جهت رزرو وقت معاینه  عبارتنداز :
۱_اصل مجوز پزشکی قانونی
۲_اصل وکپی شناسنامه
۳_اصل و کپی کارت ملی
بدیهی است از معاینه ی دوستانی که در زمان تعیین شده ثبت نام ننموده اند  خودداری خواهد شد.
با  آرزوی همدلی روز افزون برای افراد جامعه هدف

بیانیه شماره ۲ انجمن

بدینوسیله، انجمن اختلال هویت جنسی ایران ( باشماره ثبت ۲۱۹۹۶ ) ، اعلام می دارد، با توجه به اطلاعات و شواهد به دست آمده، متاسفانه اخیرا افرادی با اقدام به برگزاری کارگاه های آموزشی هنری خصوصا نمایشی، همایش، کمپین، میتینگ و … با ادعای حمایت از مبتلایان به اختلال هویت جنسی و تحت عناوینی از قبیل نماینده، بانو، لیدر، سفیر ترنسکشوآل ها و …  در فضاهای حقیقی و مجازی، بدون داشتن صلاحیت و دانش کافی در این خصوص و بدون اخذ مجوزهای لازم از سوی مراجع قانونی و ذیصلاح، سعی بر مداخله در مسائل مربوط به مبتلایان به اختلال مذکور نموده اند از جمله بازیگرانی چون خانم بهنوش بختیاری، آقای سامان ارسطو و یکی از بانوان مبتلا به اختلال هویت جنسی به نام خانم ترانه آرام؛ بر همین اساس محتوای آموزش ها، فعالیت ها، آمار، ارقام، مفاهیم و اطلاعات ارائه شده از سوی ایشان، منطبق بر دانش علمی و عینی نبوده و انجمن GID بنابر رسالت خطیر خویش، در خصوص اطلاع رسانی و آگاهی بخشی به عموم، در خصوص ادعاهای کذب این افراد به شدت موضع گیری نموده و بدینوسیله در خصوص خطر سوق داده شدن به مسیر اشتباه در درمان و گرایشات جنسی انحرافی مبتلایان و مورد سوء استفاده قرار گرفتن خیرین و یاری رسانان عزیز، هشدار می دهد و از عموم اقشار مستدعیست در صورت تمایل به همکاری و یاری رسانی به افراد مبتلا به اختلال هویت جنسی و یا کسب اطلاعات و راهنمایی در خصوص اختلال مذکور، با انجمن فوق تماس حاصل فرمایند .
راههای تماس و ارتباط”
تلفن :
۰۲۱۳۳۰۲۰۳۰۹
۰۹۳۷۴۵۵۴۶۳۵
سایت:
www.gid.org.ir
ایمیل:
ngo.gid.org@gmail.com
تلگرام:
telegram.me/GID-NGO
نشانی دفتر انجمن”
تهران . میدان خراسان . ابتدای خاوران . خیابان شهید اعظم نظامی . جنب فروشگاه شهروند . مرکز خدمات اجتماعی شهرداری . طبقه سوم .
انجمنGID
مراجعه حضوری به دفتر انجمن :
شنبه تا چهارشنبه ۱۰ صبح الی ۱۴ بعدظهر

با تشکر

بررسی آسیب های اجتماعی بوستان دانشجو

برگزاری جلسه بررسی آسیب های بوستان دانشجو با حضور معاون امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری منطقه ۱۱

به منظور بررسی و ساماندهی آسیب های اجتماعی بوستان دانشجو، جلسه ای در تاریخ چهارشنبه ۲۳ تیرماه سال جاری با حضور معاون امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری منطقه ۱۱  برگزار گردید.

به گزارش روابط عمومی شهرداری منطقه ۱۱، این جلسه به منظور پیشگیری از آسیب های بوستان دانشجو و ارائه راهکارهایی در این خصوص با مشارکت شهرداری ناحیه یک منطقه و در محل سالن کنفرانس  این ناحیه تشکیل گردید.

در این جلسه سید عباس طباطبایی معاون امور اجتماعی و فرهنگی منطقه ۱۱، اکبر مختاری مدیر مرکز خدمات اجتماعی منطقه، جواد رشیدی شهردار ناحیه یک ، مریم سبحانی  کارشناس دبیرخانه ستاد توان افزایی در منطقه ، محمود سپایانی کارشناس آسیب های مرکز خدمات اجتماعی منطقه، محمدعلی طاهرخانی مدیر عامل انجمن اختلال هویت جنسی، فرزانه یعقوب رییس اداره مددکاری وزارت بهداشت و دکتر مهدی صابری عضو کمیسیون روانشناسی سازمان پزشکی قانونی،  به همراه جمعی از مسئولین ارشد سازمان خدمات اجتماعی، سازمان بهزیستی، نیروی انتظامی تهران بزرگ، پایگاه هشتم آگاهی و روابط عمومی تءاتر شهر حضور داشتند.

جلسه با پخش کلیپی با موضوع اختلالات هویت جنسی آغاز شد و در ادامه هر یک از حاضرین در خصوص برنامه ها و اقداماتی که تاکنون درباره این مسئله انجام داده اند، مطالبی را عنوان نمودند .
در خاتمه ی جلسه آقای عباس طباطبایی معاون امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری منطقه ۱۱ ضمن جمع بندی نکات و پیشنهادات اعضای حاضر در جلسه، بر اهمیت موضوع به عنوان یک آسیب در منطقه تاکید کرد و اظهار نمود : شهرداری منطقه ۱۱ آمادگی هر نوع همکاری در خصوص مطالعه و پژوهش، آموزش، اطلاع رسانی و ساماندهی افراد مبتلا به اختلال هویت جنسی را داراست .

شایان ذکر است بوستان دانشجو در قلب شهر تهران، از جاذبه های گردشگری منطقه و دارای بافتی فرهنگی- هنری بوده و از سالیان گذشته با مسئله تجمع مبتلایان به اختلالات جنسی و آسیب های اجتماعی مربوط به آن مواجه است .
در پایان مقرر گردید نشست های تخصصی پیرامون موضوع ،با مشارکت و پشتیبانی حاضرین در جلسه و دیگر نهادها و ارگانهای ذیربط ، با هدف ساماندهی افراد مبتلا به اختلال هویت جنسی تا به ثمر نشاندن آن ادامه یابد.
ضمن اینکه انجمن اختلال هویت جنسی می تواند از حداکثر ظرفیت های شهرداری منطقه ۱۱ در راستای اهداف خود (اطلاع رسانی،فرهنگسازی و آموزش) استفاده نماید .

با آرزوی توفیق الهیphoto_2016-07-02_10-55-22

آغاز کارگاه آموزشی

با توجه به برنامه ریزی دور جدید کارگاه های آموزشی، ” آموزش مهارت اعتماد به نفس” از پنجشنبه ۳۱ تیر ماه با مربیگری سرکار خانم فرزانه حاتمی، در سالن اجتماعات انجمن برگزار میگردد.
کارگاه اعتماد به نفس در ۱۰ جلسه و پنجشنبه ی هر هفته از ساعت ۱۵ الی ۱۶:۳۰ برگزار خواهد شد.
دوستان عزیزی که تا کنون موفق به ثبت نام در دوره ی اعتماد به نفس نشدند، می توانند تا پایان ساعت اداری روز چهارشنبه ۳۰ تیر ماه، از طریق دفتر انجمن ثبت نام تلفنی به عمل آورند.
تلفن: ۰۲۱۳۳۰۲۰۳۰۹

دوستانی هم که فقط تمایل دارند در جلسات گروهی انجمن شرکت نمایند نیز می توانند از ساعت ۱۶:۳۰ به بعد (پس از اتمام کارگاه ) به سالن اجتماعات مرکز مراجعه نمایند.
لازم به ذکر است به لحاظ پیوستگی سرفصل ها و مطالب این دوره، از پذیرفتن افرادی که در کارگاه اعتماد به نفس ثبت نام ننموده اند، جدا معذوریم.

تمدید طرح عضوگیری رایگان به مناسبت عید سعید فطر

✳️ بدین وسیله به اطلاع کلیه هموطنان گرامی می رساند، انجمن GID به دلیل استقبال و درخواست مکرر دوستان ترنسکشوآل، در نظر دارد طرح عضوگیری رایگان به مناسبت عید سعید فطر و با هدف حمایت از افراد جامعه هدف خود را تمدید نماید.
🗓زمان تمدید این طرح از شنبه ۱۹ تیر الی پنجشنبه ۳۱ تیر ماه خواهد بود.

📋مدارک موردنیاز:
🔹کپی مجوز پرشکی قانونی یا نامه از روانپزشک معتمد
🔹کپی شناسنامه
🔹کپی کارت ملی
🔹شش قطعه عکس ۴×۳

🔗 راه های ارسال مدارک:
🔸مراجعه حضوری به دفتر انجمن، شنبه تا چهارشنبه، از ساعت ۱۰ الی ۱۴

🔸از طریق پست الکترونیک به آدرس:
ngo.gid.org@gmail.com

🔸از طریق پست، به نشانی :
تهران، میدان خراسان، ابتدای خاوران، خیابان شهید محمدرضا اعظم نظامی، جنب فروشگاه شهروند، پلاک۱۰، طبقه سوم.
کدپستی: ۱۷۹۴۶۳۶۴۱۱

📌با توجه به تراکم مراجعه ی حضوری افراد و افزایش ترافیک کاری، به عزیزان پیشنهاد می گردد، حتی المقدور، ارسال مدارک از طریق ایمیل یا آدرس پستی صورت پذیرد.

با آرزوی همدلی و موفقیت روزافزون برای ترنس های ایران🙏😊